“Vallja Dyshe Myzeqare” është mënyra ime për të rikthyer një nga format më karakteristike të kulturës time në një gjuhë bashkëkohore, të zhveshur nga folklorizmi dhe e përqendruar tek esenca e lëvizjes dhe ritmit. Në këtë vepër, unë nuk synoj të riprodhoj vallen si akt koreografik, por të kap tensionin e brendshëm, dialogun e heshtur dhe energjinë e përbashkët që dy trupa krijojnë në momentin e bashkëveprimit. Dy figurat i kam trajtuar në metal, të reduktuara deri në formën e siluetës, sepse për mua lëvizja është ajo që mbart kujtesën kulturore, jo detaji anatomik. Shirita metalikë të përkulur dhe të ngritur në hapësirë krijojnë një kompozim që ngjan me një vizatim të ngrirë në ajër — një çast vallëzimi i kapur mes ngritjes dhe tokës. Përmes këtyre linjave të tensionuara, unë kërkoj të ndërtoj një strukturë ritmike në të cilën shikuesi mund të ndjejë pulsimin e valles, edhe në mungesë të trupit real. Nuk dua të tregoj dy burra që kërcejnë; dua të tregoj arkitekturën e valles, mekanizmin e saj të brendshëm, energjinë që i lidh dhe e bën vallen një gjuhë universale përtej kufijve kulturorë. Edhe ai që nuk njeh vallen myzeqare duhet të jetë në gjendje të ndiejë lëvizjen, qarkullimin, frymën. Zgjedhja e metalit nuk është rastësore. Metali është material i fortë, i qëndrueshëm, i rrënjosur — por kur e përkul dhe e ngrit në hapësirë, ai fiton një fluiditet të papritur, një lehtësi që më kujton vetë natyrën e traditës: e lashtë, por e gjallë; e qëndrueshme, por gjithmonë në lëvizje. Në këtë vepër dua të tregoj se tradita nuk është një objekt i ngurtë, por një trup që vazhdon të marrë frymë. Me “Vallja Dyshe Myzeqare” synoj të sjell identitetin lokal në një formë të komunikueshme globalisht. Dua që kushdo, pavarësisht origjinës, ta përjetojë këtë skulpturë si një valë energjie njerëzore — një gjendje të brendshme ritmi, një marrëdhënie, një lëvizje që nuk shuhet, edhe kur materiali është i ftohtë si metali. Për mua, kjo vepër është një deklarim se kultura jeton jo vetëm në kujtesë, por në transformim, në lëvizje dhe në energjinë që ne i japim brez pas brezi.