Kjo vepër arti duket si një formë organike që hapet dhe shtrihet në hapësirë, me sipërfaqe të valëzuara që duken sikur lëkunden mes forcës dhe butësisë. Ajo të ngjan me një trëndafil që shpërthen nga brendësia: nga një “goxhë” e mbyllur, si një mbështjellje e ngurtë e rutinës së përditshme, format hapen dhe kthehen në petale të çliruar. Çdo kthesë dhe prerje jep ndjesinë e një arratisjeje—si njeriu që çan shtresat e stresit të përditshëm dhe del në dritë, duke u shndërruar nga diçka e ngjeshur e e kufizuar, në një lule të lirë, të papërmbajtur. Është një simbol i rikrijimit personal, i atij momenti kur brenda zhurmës së përditshme, shpërthen më në fund frymëmarrja e re.